بعد از چندین روز بیمارستان بودن الان من نفس میکشم. و حرف میزنم.
الان میفمم سعدی بزرگوار چی گفته :
« هر نفسی که فرو میرود ممد حیات است و چون برمیاید مفرح ذات»
پس در هرنفس دو نعمت موجود است و بر هر نعمتی شکری واجب.
و من با تک تک سلول های بدنم اینو درک میکنم.
و ایمان دارم که :
« از دست و زبان که برآید کز عهده شکرش بدر آید بنده همان به که تقصیر خویش عذر به درگاه خدای آورد
ور نه سزاوار خداوندیش کس نتواند که بجای آورد.»
پس باید گفت: خدا را شکر و باز هم خدا را شکر تا بینهایت.
